Céramiquewandeling Naar startpagina plattegrond Home

Waar vroeger het fabrieksterrein van de Société Céramique -later Sphinx-Céramique, de Maastrichtse aardewerkfabriek- was, is in korte tijd een totaal nieu-we wijk geboren. Het is een mengeling van wonen, kantoren, winkels en openbare gebouwen geworden. Er staan nogal wat architectonische hoogstandjes. Rijks-bouwmeester Jo Coenen heeft het totale plan gecoördineerd. Met tal van architecten hebben zij een wijk ontworpen die tot ver buiten onze grenzen belangstellenden trekt. Er is dan ook heel wat te zien. Niet iedereen is even enthousiast over de bouwwerken, daarom deze wandeling, dan kunt u uw eigen oordeel vormen.

We beginnen bij het Bonnefantenmuseum op de Avenue Céramique. Dit markante gebouw is ontworpen door de Italiaanse architect Aldo Rossi. De toren van het mu-seum is sterk beeldbepalend, zeker als men aan de overkant van de Maas staat. Indien mogelijk absoluut de moeite waard om vanaf de toren een blik te werpen op Maastricht. Het gebouw dateert uit 1995.

Schuin tegenover het museum ligt de Wiebengahal, een onderdeel van het muse-um. De Wiebengahal was een onderdeel van de fabriek.Het is behouden gebleven omdat een van de eerste voorbeelden is van het "Nieuwe Bouwen". Het is in 1910 ontworpen door Jan Gerko Wiebenga.

Aan het eind van de Wiebengahal slaan we linksaf de Daemslunet in. Aan het eind rechtsaf. U loopt nu tegen het Stoa, Bellefroidlunet, aan. Dit is een appartementen-complex met een totale lengte van 300 meter. Het telt 130 appartementen en is ont-worpen door de Zwitserse architect Luigi Snozzi. De opzet van dit grote blok is om het Bonnefantenmuseum en het Centre Céramique te verbinden.

Aan uw rechterkant Patio Sevilla, een ontwerp van de Spaanse architecten Antonio Cruz en Antonio Ortis.

We passeren de Levignelunet en aan de rechterkant komt Carré des Palmiers, een ontwerp van de Maastrichtse architect Harry Gulikers.

Vervolgens slaan we rechtsaf de Zeguerslunet. Aan het eind weer meteen links de Avenue Céramique. We zien nu Résidence Sonneville, een ontwerp van de Belgi-sche architect Bob van Reeth. Door het grote hek lijkt het op een gevangenis. Het bijzondere aan dit gebouw is de zinken dakbedekking.

We lopen rechtdoor, steken de straat over en gaan de trappen op. We zijn nu bij het Centre Céramique, een ontwerp van de architect Jo Coenen. In dit gebouw zijn de stadsbibliotheek, het gemeentearchief en Europees Journalisten Centrum gevestigd. Tevens doet het dienst als stadshal. Op de bovenste etages heeft u een mooi uit-zicht over een deel van de nieuwe wijk en Maastricht.

We slaan linksaf en komen op Plein 1992. Dit plein is eveneens ontworpen door ar-chitect Jo Coenen. De naam verwijst naar het Europese verdrag dat in Maastricht is gesloten over de invoering van de euro, gesymboliseerd door de koperen tegels op het plein. In het verlengde van het Centre Céramique ligt het Derlontheater. Ook dit is een industrieel monument, het is de voormalige bordenfabriek. Het is tegen-woordig een theater en de thuishaven van het theatergezelschap het Vervolg. Hier vindt u ook Café Zuid, een trendy café met een mooi terras gelegen aan de gracht van de 15e eeuwse vestingwerken.

Aan het eind van het plein liggen de Maasappartementen, 6 appartementen aan de Maas. Hier is restaurant Beluga gevestigd. Dit restaurant staat in verbinding via de tuin met de gerestaureerde stadsmuur rond de Recentoren.

Het volgende blok zijn de Maaskantoren, nieuwbouw en restauratie van de oude directeurswoning villa Jaunez. Tussen dit blok en de Maasappartementen is de fiets- en voetgangersbrug gepland.

Met onze rug naar de Maas zien wij links La Résidence, een ontwerp van de Zwit-serse architect Aurelio Galfetti. Een groot appartementencomplex met onder winkels. Dit vormt de grens tussen de oude en de nieuwe wijk.

We verlaten Plein 1992 via de trappen. Links ziet u de uitbreiding van hotel Crowne Plaza door architect Arno Meijs.

We gaan meteen rechts, de Hoge Barakken. Hier liggen links 13 Stadswoningen, ontworpen door de Nederlandse architect Hans Zuketto. Rechts 14 stadswoningen en 4 appartementen, ontworpen door de Zwitserse architect Aurelio Galfetti, die een geheel vormen met La Résidence.

Aan het eind van de straat gaan we de 2e straat links en meteen rechts, het Hoog-brugplein. Hier ziet u A Fachada (de gevel) een ontwerp van de Portugese architect Alvaro Siza, 12 appartementen uitgevoerd in witte baksteen en een zinken dak.

Rechtsaf naar de Avenue Céramique, hier ziet u ook van Alvaro Siza Arco Iris (de regenboog). Een appartementengebouw in rode baksteen dat de bocht van de ave-nue volgt.

Aansluitend aan uw rechterkant de Toren van Siza, een 52 meter hoge toren, opval-lend door het verwerkte zink. Het is de verbinding tussen de Avenue Céramique en Plein 1992.

We steken de straat over en komen in de Sphinxlunet. La Fortezza is ontworpen door de Zwitserse architect Mario Botta. De naam van het gebouw is afgeleid van de restanten van de verdedigingswerken die hier lagen. Een speels gebouw, loop er eens rustig rond.

De eerste straat links, Clermontlunet. Hier zijn we La Porta, de gebouw bestaat uit twee gedeelten. Het linkse gedeelte is ontworpen door Fons Rats. Degroene kera-mische schijven bij de trappenhuizen wijzen op de keramiekindustrie op deze plek. Dit gebouw bevat 131 appartementen. Het gedeelte aan de Sphinxlunet is ontwor-pen door Theo Teeken. Let eens op de bijzondere balkons.

We steken de Sphinxlunet over en lopen naar Cortile. Dit gigantisch gebouw bevat 310 appartementen. Het is een ontwerp van de Belgische architect Bruno Albert. De doorgangen voor voetgangers is typisch voor het Céramiqueterrein.
We lopen tegen een bouwplaats aan waar nog woningen worden gerealiseerd.

Rechtsaf via de Mosalunet naar de Avenue Céeramique. Hier links en we staan voor het Rijkskantorengebouw, ontworpen door de Nederlandse architect Hubert Jan Henket. Het binnenhof van dit kantorencomplex is uitgevoerd als een atrium. Dit gebouw heeft een natuurlijk ventilatiesysteem.

We gaan links de Remalunet in. Aan het eind rechts de Heugemerweg. We lopen nu langs de oude fabrieksmuur. Via de poort lopen we naar Jardin Céramique, een appartementencomplex van het Spaanse architectenbureau MBM (Martorell, Bohi-gas en Mackay).

We lopen om de vijver en komen in de Stellalunet, hier worden nog appartementen gerealiseerd. Rechtsaf naar de Avenue Céramique. Hier wordt het Kunsthotel, een ontwerp van Arno Meijs gerealiseerd.

Meteen links, we komen nu bij Il Fiore (bloesemtak) een kantorengebouw in de vorm van een bloem. De vorm verwijst naar het bekendste porseleindecor, het boeren-bont. Een knap staaltje van architectuur, ontworpen door de Nederlandse architect Herman Hertzberger.

We steken de Renier Nafzgerstraat over en zien voor ons het zwarte kantorenge-bouw Indigo, ontworpen door architect Wiel Arets, bekend om zijn ontwerpen met glazen bouwstenen (Stadsacademie).

We lopen onder de brug door en komen bij het kantorengebouw van de Waterlei-dingsmaatschappij Limburg, ontworpen door architect Jo Jansen. Let eens op de levensgrote foto's.

We steken weer de Avenue Céramique over en komen bij de kantoorgebouwen van Vodafone, die aan weerszijden van de Kennedybrug gebouwd zijn. Ontworpen door Arno Meijs.

Op de rotonde zien we een kunstwerk van de Italiaanse ontwerpster Maura Biava. De ster-ren staan los op de stelen en draaien met de wind mee. Zij symboliseren het vere-nigde Europa.

En zo komen we weer bij het begin van onze wandeling. Naar startpagina

Top www.wandeleninmaastricht.nl / info@wandeleninmaastricht.nl