CÉRAMIQUE WANDELING

Waar vroeger het fabrieksterrein van de Société Céramique -later Sphinx-Céramique, de Maastrichtse aardewerkfabriek- was, is in korte tijd een totaal nieuwe wijk geboren. Het is een mengeling van wonen, kantoren, winkels en openbare gebouwen geworden. Er staan nogal wat architectonische hoogstandjes. Rijksbouwmeester Jo Coenen heeft het totale plan gecoördineerd. Met tal van architecten hebben zij een wijk ontworpen die tot ver buiten onze grenzen belangstellenden trekt. Er is dan ook heel wat te zien. Niet iedereen is even enthousiast over de bouwwerken, daarom deze wandeling, dan kunt u uw eigen oordeel vormen. Er bestaat ook een printversie en een plattegrond van deze wandeling.

	We beginnen bij het Bonnefantenmuseum op de Avenue Céramique. Dit markante gebouw is ontworpen door de Italiaanse architect Aldo Rossi. De toren van het museum is sterk beeldbepalend, zeker als men aan de overkant van de Maas staat. Indien mogelijk absoluut de moeite waard om vanaf de toren een blik te werpen op Maastricht. Het gebouw dateert uit 1995.
Schuin tegenover het museum ligt de Wiebengahal, een onderdeel van het museum. De Wiebengahal was een onderdeel van de fabriek.Het is behouden gebleven omdat een van de eerste voorbeelden is van het "Nieuwe Bouwen". Het is in 1910 ontworpen door Jan Gerko Wiebenga.
	Aan het eind van de Wiebengahal slaan we linksaf de Daemslunet in. Aan het eind rechtsaf. U loopt nu tegen het Stoa, Bellefroidlunet, aan. Dit is een appartementen-complex met een totale lengte van 300 meter. Het telt 130 appartementen en is ont-worpen door de Zwitserse architect Luigi Snozzi. De opzet van dit grote blok is om het Bonnefantenmuseum en het Centre Céramique te verbinden. terug naar boven
Aan uw rechterkant Patio Sevilla, een ontwerp van de Spaanse architecten Antonio Cruz en Antonio Ortis.			We passeren de Levignelunet. Aan de rechterkant moet nog Carré des Palmiers komen, een ontwerp van de Maastrichtse architect Harry Gulikers.
	Vervolgens slaan we rechtsaf de Zeguerslunet. Aan het eind weer meteen links de Avenue Céramique. We zien nu Résidence Sonneville, een ontwerp van de Belgische architect Bob van Reeth. Door het grote hek lijkt het op een gevangenis. Het bijzondere aan dit gebouw is de zinken dakbedekking.
	We lopen rechtdoor, steken de straat over en gaan de trappen op. We zijn nu bij het Centre Céramique, een ontwerp van de architect Jo Coenen. In dit gebouw zijn de stadsbibliotheek, het gemeentearchief en Europees Journalisten Centrum gevestigd. Tevens doet het dienst als stadshal. Op de bovenste etages heeft u een mooi uitzicht over een deel van de nieuwe wijk en Maastricht.
	We slaan linksaf en komen op Plein 1992. Dit plein is eveneens ontworpen door ar-chitect Jo Coenen. De naam verwijst naar het Europese verdrag dat in Maastricht is gesloten over de invoering van de euro, gesymboliseerd door de koperen tegels op het plein. In het verlengde van het Centre Céramique ligt het Derlontheater. Ook dit is een industrieel monument, het is de voormalige bordenfabriek. Het is tegen-woordig een theater en de thuishaven van het theatergezelschap het Vervolg. Hier vindt u ook Café Zuid, een trendy café met een mooi terras gelegen aan de gracht van de 15e eeuwse vestingwerken.
Printversie Home	Naar pagina 2 Naar pagina 3		terug naar boven startpagina